ارسال سوال از اینكه به این وبلاگ سر زدید ممنونیم.............حتما به سؤال شما هم جواب داده میشه... ولی ممكنه به دلیل حجم بالای سوالات چند وقتی طول بكشه.....مطمئن باشید پاسخ داده میشه
 
طلبه
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : بهمنیار کیانی
مطالب اخیر
نویسندگان
در پاسخ به این پرسش به مطالب ذیل توجه نمایید: 
1- به طور كلى نفرین نمودن نسبت به دوستان و اطرافیان كار پسندیده اى نیست. انبیا و ا ولیا الهى جز در موارد نادرى كه مجبور مى شدند، قوم خویش را نفرین نمى نمودند. ایشان در اغلب موارد حتى نسبت به كسانى كه به ایشان ستم روا مى داشتند و از پذیرش هدایت روى بر مى تافتند، دعا مى نمودند و از خداى متعال براى آنها هدایت و مغفرت مى خواستند. 
2- نفرین در حقیقت نوعى انتقام گیرى از كسى است كه ستمى از او به ما رسیده است. در فرهنگ اسلام عفو و بخشش و رحمت بر خشم و غصب و انتقام خصوصا نسبت به مؤمنین و نزدیكان ترجیح داده شده است. 
در عفو لذتى است كه در انتقام نیست، همان گونه كه رحمت الهى برغضبش سبقت دارد (سبقت رحمته غضبه). مسلما هیچ یك از مؤمنان سزاوار نفرین و بدخواهى برادر مؤمن خویش نیست، بنابراین شما مى توانید با دعاى خیر در حق كسى كه او را نفرین نموده اید، عمل خویش را جبران نمایید «ان الحسنات یذهبن السیئات به درستى كه خوبى ها بدى ها را خواهد پوشانید» و به هیچ وجه لازم نیست كه او را در جریان نفرین خود قرار دهید. 

3- نفرین نوعى دعا است ولى دعا براى دور شدن كسى از خیر و رحمت و سعادت است و اگر شرایط دعا در آن جمع باشد و نفرین به جا و به مورد باشد این دعا نیز با خواست خداوند اجابت مى گردد. 
در قرآن كریم نیز نمونه هایى از نفرین انبیا (ع) وجود دارد كه مورد اجابت خداوند قرار گرفته است مثل نفرین حضرت نوح (ع) در مورد كفار و مشركان: «و قال نوح رب لا تذر على الارض من الكافرین دیارا، انك ان تذرهم یضلوا عبادك ولا یلدوا الا فاجرا كفارا پروردگارا بر روى زمین هیچ كافرى باقى مگذار چون اگر آنها در زمین باقى بمانند بندگانت را گمراه مى سازند واز آنها تنها فرزندانى گنهكار و كافر به وجود مى آید» (نوح، آیه 26 و 27). 
البته این در هنگامى بود كه نوح (ع) حجت را كاملا بر آنها تمام كرده بود و آن كافران با گستاخى و لجاجت در برابر حق ایستادگى مى كردند و باعث گمراهى دیگران مى شدند. اگر قدرت روحى و ظرفیت انسان زیاد باشد و با چشم مهربانى و دلسوزى و شفقت به انسان ها نگاه كند معمولا كمتر دیگران را نفرین مى كند. 
مطالعه زندگى پیامبران و امامان معصوم (ع) و پیروان واقعى آنها كه با وجود تحمل اذیت و ظلم و آزار از دیگران، براى آنها دل مى سوزاندند و طلب هدایت مى كردند و بدى آنها را با خوبى پاسخ مى دادند، مى تواند ظرفیت و تحمل انسان را در برابر آزار و ظلم دیگران بیشتر نماید چون آنها الگوها و رهبران ما هستند و ما باید در همه امور البته به اندازه ظرفیت و گنجایش درونى خود از آنها تبعیت و پیروى نماییم. 
4- كسى كه ظلم مى‏كند چه بسا در همین دنیا كیفر آن را ببیند. اما اولاً همه كسانى كه ظلم كرده‏اند كیفر آن را در این دنیا نمى‏بینند و به عللى از جمله به جهت كارهاى خوبشان، كیفر ظلم آنان به تأخیر مى‏افتد و احیاناً در عوالم پس از مرگ كیفر آن را خواهند دید. ثانیاً دیدن كیفر و جزاى بعضى از گناهان در این دنیا، ممكن نیست. مثلاً كسانى كه افراد زیادى را در جنگ‏ها و یا بمباران‏هاى اتمى و شیمیایى كشته‏اند، چگونه مى‏توان آنان را به كیفر واقعى اعمالشان رساند. 
توضیح اینكه: خداوند نسبت به بنده‏اش مهربان است تا آخرین مرحله به انسان فرصت مى‏دهد هرگز مانند جباران فوراً اقدام به انتقام و مجازات نمى‏كند بلكه رحمت واسعه الهى همیشه ایجاب مى‏كند كه نهایت فرصت به انسان گناهكار داده شود: و رَبُّكَ اَلْغَفُورُ ذُو اَلرَّحْمَهِ لَوْ یُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ اَلْعَذابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ یَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلاً و اگر مى‏خواست آنها را به اعمالشان مجازات كند هر چه زودتر عذاب را به آنها مى‏فرستاد (سوره كهف آیه 58) و اگر مى‏خواست آنها را به اعمالشان مجازات كند هر چه زودتر عذاب را به آنها مى‏فرستاد. «غفران او ایجاب مى‏كند كه توبه كاران را بیامرزد و رحمت او اقتضاء مى‏كند كه در عذاب غیر آنها تعجیل نكند شاید به صفوف توبه كاران به پیوندند ولى عدالت او هم اقتضاء مى‏كند وقتى طغیان و سركشى و به آخرین درجه رسید حسابشان را صاف كند» (تفسیر نمونه، جلد 12، ص 477). 
بنابراین براى هر گناه و ظلم وقت مقرر و موعد معین است كه انتقام گیرى مى‏شود. و تِلْكَ اَلْقُرى أَهْلَكْناهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً اینها شهرها و آبادى هایى است ما آن‏ها را به هنگامى كه ستم كرده‏اند هلاك كردیم و براى هلاكتشان موعدى قرار دادیم (سوره كهف، 59). لذا كیفر دیدن در مقابل اعمال بد در دستگاه خداوند وقت مشخص دارد دیر یا زود به حسابشان رسیدگى مى‏شود و در احادیث نیز آمده است كه مهلت دادن به ستمگر به معناى فراموشى كیفر او نیست. امام على (ع) مى‏فرماید: «اگر خدا به ستمگر مهلت دهد كیفر او هرگز فراموش نمى‏شود و او بر سر راهش و در گلوگاه او آن‏جا كه آب دهان فرو برده مى‏شود و استخوان گیر مى‏كند در كمین است.» (میزان الحكمه، جلد 7، ص 3375). پس مهلت دادن بر ستم ستمگر به معناى نادیده گرفتن ستم او نیست چه بسا ستمگر چنین تصور كند كه خدا او را به خودش وا گذاشته است. مثلاً خداوند به فرعون چهل سال مهلت داد بعد از این مدت او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار كرد. پیامبر اسلام (ص) درباره مهلت دادن خداوند به ستمگر مى‏فرماید. «خداوند به ستمگر چندان مهلت مى‏دهد كه مى‏گوید او را به خود وا گذاشته‏اند سپس او را سخت كیفر مى‏دهد، خداوند پس از نابود كردن ستمگران خود را حمد و سپاس گفته و فرموده است. فقطع دابِرُ اَلْقَوْمِ اَلَّذِینَ ظَلَمُوا وَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ اَلْعالَمِینَ (سوره انعام آیه 45) (میزان الحكمه، جلد 7، ص 3375) و از طرفى سنت خداى سبحان در دنیا بر این جارى است كه از ظالم به وسیله ظالم دیگر انتقام مى‏گیرد. و كَذلِكَ نُوَلِّى بَعْضَ اَلظَّالِمِینَ بَعْضاً بِما كانُوا یَكْسِبُونَ بدینسان ستمگران را به سزاى اعمالى كه مى‏كنند بر یكدیگر مسلط مى‏كنیم (سوره انعام آیه 129) و مضمون همین آیه در روایتى از امام صادق (ع) نیز وارد شده است. (میزان الحكمه، جلد 7، ص 3379) بنا بر ظالم كیفر ستم خودش را مى‏بیند یا در دنیا باز تاب اعمالش را توسط ظالم دیگر و یا سایر عوامل مى‏بیند و یا در آخرت به كیفر اعمالش مى‏رسند خلاصه انتقام از ظالم گرفته مى‏شود چه در دنیا و چه در آخرت و چه در دنیا و آخرت با هم نتیجه این كه خداى سبحان در كمین ستمگر در دنیا و آخرت است و مسئله مهلت دادن هم گاهى براى زیادى گناه است و گاهى براى تو به و جبران گذشته مى‏باشد. 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


موضوعات
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات